Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



lunes, 19 de diciembre de 2016

Andel de Libros (XX): O corazón de Xúpiter. Ledicia Costas


O corazón de XúpiterLedicia Costas. Xerais

Eu opino que é moi entretido e moi bonito. Para min o momento máis importante foi cando Isla ía coñecer a Xúpiter e cando o viu non era o que esperaba. En xeral o libro gustoume pero o final non me gustou, porque non me esperaba que Isla morrese. Tampouco me gustou que Anxo non fixese nada por estar con Isla. O final sería o único que cambiaría porque sería mellor que Isla quedase con Anxo e deixase a Xúpiter. Gustaríame máis se Isla tivese un final feliz.

É  un libro que se le moi rápido porque engancha moito, xa que trata dun tema que nos pode pasar a nós na actualidade. Eu creo que a escritora nos quixo transmitir o perigo de Internet e que hai que ter moito coidado.

Tamén penso que é un libro moi fácil de ler e que non ten palabras difíciles. Recomendaríallo a xente que lle gustan os libros que traten sobre temas que sería posible que nos pasasen.

Anabel Dafonte Iglesias (3º ESO)

Este libro gustoume bastante xa que trata de temas moi actuais e moi adolescentes. Nomea o bullying, a homosexualidade e sobre todo quere facer ver aos adolescentes que non se debe confiar nunha persoa que non coñecemos, e menos, por Internet. 

A parte que máis me gustou do libro foi cando Isla, Anxo e Mar foron ao paseo marítimo e o rapaz contoulles unha historia que lle sucedera na súa infancia, hai demostrouse a confianza e a amizade que tiñan entre eles. O que non me gustou moito foi o final tan tráxico porque os lectores desta novela ou narración están esperando o momento de encontro entre os dous namorados, e que acabe deste xeito non é moi adecuado. 

Polo resto pareceume un libro xenial e moi ben escrito que te engancha dende o primeiro momento e non perde a forza en ningunha parte da historia. É un libro moi recomendable para os adolescentes.

Iván Rivas Suárez (3º ESO)


Na miña opinión a novela é moi interesante, está moi ben para os adolescentes porque lle fai aprender que non se poden fiar de internet e das persoas, porque poden acabar mal. 

Gustoume moito porque fala da amizade e do amor entre os adolescentes e faiche aprender moitas cousas sobre a xente de internet. Penso que os pais deberían apoiar máis a súa filla. 

O personaxe que máis me gustou foi Mar, porque e unha rapaza moi segura de si mesma e é unha boa amiga na que se pode confiar e che daría moi bos consellos. O personaxe que menos me gustou foi  Isla porque é algo infantil é fiase de todo o mundo e vive nunha fantasía que non existe, debería confiar máis nos seus amigos Anxo e Mar, porque se se fiara dela non lle pasaría o que pasou. 

Eu cambiaríalle o final porque  non me gusta cando as novelas acaban mal, Isla non debería morrer e ela máis Xúpiter tiñan que acabar xuntos. 

É moi fácil de ler, entendese moi ben todo. Recoméndolle esta lectura a todos os adolescentes para que non fagan o que fixo Isla e os pais para que souberan o perigo que ten internet sobre os seus fillos.

Nerea Rodríguez Deus (3º ESO) 


O tema do libro é a traxedia, é a típica historia dunha rapaza, que se namora da persoa que lle mandou mensaxes por internet, ela pensa que é un rapaz pero en realidade trátase dun home maior que a engana.

O momento máis importante foi cando Xúpiter lle mandou o primeiro correo pero ela tiña que ser algo intelixente e ignoralo xa que non o coñecía. Pero comezou a falar con el e acabouse namorando.
Isla estivo dende o primeiro momento ilusionada e namorada de Xúpiter, sen facerlle moito caso a Anxo e Mar sobre o que lle dicían de que non era unha boa idea relacionarse con xente que non coñecía persoalmente.

O final creo que era moi predicible, podíase saber como acababa bastante antes do final. O que máis importa do libro é como transcorren os feitos, as relacións que hai entre Isla, Mar e Anxo e como as resolven.

A linguaxe é sinxela, o libro lese rápido e enténdese todo con facilidade.

Daniel Varela Bello (3º ESO)


A min este libro gustoume bastante xa que trata sobre temas actuais e tamén da  adolescencia, este libro nomea a homosexualidade, o bulling e sobre todo quixo facer ver aos adolescentes que non se debe confiar dunha persoa que non coñezamos de nada a través das redes sociais. 

O que menos me gustou deste libro foi o final xa que é moi tráxico e o que máis me gustou deste libro foi a amizade que tiñan entre Isla, Mar e Anxo. Respecto aos personaxes o que máis me gustou foi Anxo porque gustáballe moito Isla e sempre a protexía, en cambio o que menos me gustou foi o que estaba falando por internet con Isla porque el fora quen matara a súa nai. 

Eu recomendaríallo a persoas que lles gusten os temas sobre a homosexualidades e mais o bulling. 

Para min este libro resultoume moi fácil de entender xa que ten un vocabulario bastante adecuado, o único cambio que faría neste libro sería o final xa que non me gustou moito.

Alejandro Vasquez Fernández (3º ESO)

 
A

Andel de Libros (XIX): O centro do labirinto. Agustín Fernández Paz



Na miña opinión a novela é moi entretida xa que é de aventura. A miña parte favorita é cando Sara vai á casa na que está recluído o seu fillo porque descubre que o único que quería esa familia é vela e falar con ela. 

Os personaxes son serios pero ao mesmo tempo interesantes. Por exemplo, Sara, é un dos meus personaxes favoritos porque despois de que desaparecera o seu fillo non deixou de buscalo e nunca se rendeu. Penso que algúns personaxes deberían ter máis diálogos e ser máis divertidos, porque así non habería momentos ou partes da novela non serían aburridas. 

O final gustoume porque acabou bastante ben e non foi aburrido, o final foi unha das parte que máis me gustou. 

Eu recomendaríallo a quen lle gusten as aventuras. Eu non lle cambiaría nada. É un libro bastante fácil de ler porque non ten moitas palabras descoñecidas.

Anabel Dafonte Iglesias (3º ESO)

Andel de Libros (XVIII): Sobrevives?, de Fina Casalderrey



O momento máis importante foi cando Moni empezou a ler o diario de Marianxo porque senón o xogo non podería seguir.

Gustoume o tema dun rapaz diferente, porque non se ve moito.

O momento que máis me gustou foi no que Moni estaba nunha festa e falaba cuns alemáns, porque me pareceu bastante graciosa.

O personaxe que máis me gustou foi Moni porque me identifico nalgunhas cousas con el. O que menos me gustou foi Marianxo polo xogo do final do libro, que me pareceu algo que non ten sentido na historia.

Cambiaría que na historia se notase máis que é lineal, porque non está moi ben indicado. Tamén cambiaría o final a algo que fora un pouco máis realista.

O final non me gustou nada porque me pareceu moi surrealista que todo o final fora un xogo de Marianxo.

Ten unha lingua moi fácil de entender.

Recoméndolle este libro porque ten bastantes escenas de humor que entreteñen e fan que te enganche máis a ler o libro.

Eloy Castro Deus (3 ºESO)

Andel de Libros (XVII): Poderosa. Sérgio Klein



A novela gustoume moito pois ten moita imaxinación e ademais serve para darlle importancia ás palabras, 

Cambiaría o personaxe de Joana por un personaxe máis aberto, é dicir que se puideran saber máis os seus pensamentos e os seus gustos. Gustoume moito o personaxe da avoa Nina porque aínda que é unha persoa maior ela ten o corazón de unha rapaza nova e mostra que a idade non é un obstáculo

Ao principio ten un desenvolvemento lento describe moito e faise algo pesado pero despois empezan a ocorrer os feitos mais rápido e pasa a ser máis entretido e rápido.

Ten un final aberto e orixinal, pero demasiado aberto para o meu gusto, pois a historia entre Joana e Joao queda no aire e non se sabe se acaban xuntos. 

Ten unha linguaxe sinxela e fácil de entender.

Recomendo este libro para todas as idades pero especialmente para a xuventude.

Alba López González (3º ESO)

Andel de Libros (XVI): Ruído. Relatos de guerra, de Miguel Anxo Murado


Ruído. Relatos de guerra. Miguel Anxo Murado. Galaxia

A min este libro gustoume porque trata un tema que é o da guerra e a min este tipo de libros sóenme gustar. 

É un libro que ten trece relatos e que cada un fala do mesmo tema pero de forma distinta, a guerra concretamente a guerra de Croacia. Todos os relatos parecéronme moi interesantes pero o que máis me gustou foi ``Os chatarreiros´´ porque trata un tema que ten moita repercusión no mundo que é a xente sen recursos e que vive na pobreza.

O problema que lle vexo a este libro é que é dificil de entender, non moito polo vocabulario senón polas expresións que utilizan e porque ás veces é complicado saber quen está falando ou sobre quen están falando pero ainda así é moi entretido e levadeiro de ler. 

Non ten moitos personaxes, todo fala sobre os mesmos e iso a min persoalmente gústame porque dáme a sensación de que se entende mellor porque se un libro está metendo continuamente personaxes novos ao final non te enteras do que lle pasa, como está cada un...

Este libro recomendaríallo a xente que lle guste coñecer a historia ou acontecementos doutro país.

José Luís Mirás Otero (4º ESO)

A min persoalmente este libro gustoume, aínda que é un libro moi triste porque faiche ver a realidade e a tristeza da guerra.

En tódolos relatos está a morte presente, case tódolos personaxes dos diferentes relatos intentan dalgunha maneira fuxir dela. Tamén viven co medo no corpo, pensando en ser asasinados ou caer nalgunha das minas antipersoas.

Tódolos relatos teñen finais tráxicos e dramáticos que nos fan entender a crúa realidade da guerra.

Este libro tamén te fai ver e entender o comportamento das persoas en situacións límites.

O libro foime moi bo de ler aínda que hai moitas siglas e palabras croatas que me confundiron, algún relato tíveno que ler dúas veces.

Recoméndollo a tódalas persoas que lles gusten os libros baseados na realidade.

Brais Bouzas Leis (4º ESO)


Este libro gustoume porque os relatos do libro son moi interesantes polas numerosas historias de guerra. Os relatos que máis me gustaron foron "Francotiradores", "Foogo amigo" e tamén "Grandes cambios no último minuto". 

Os personaxes deste libro son emocionantes polas vidas dos soldados. O mellor personaxe destes relatos é Hoffamamn porque é un moi listo. 

No libro cambiaríalle algúns diálogos por escenas de máis acción e tamén engadiríalle escenas de pelexas  entre os soldados. Tamén engadiríalle unhas imaxes para explicar como era a guerra nesa época recente. 

O vocabulario destes relatos de guerra é doado de entender, excepto algunhas palabras que non se entendían porque están en croata e tamén tiña unha linguaxe culta da guerra. 

Ruído. Relatos de guerra é un libro que llo recomendaría ás persoas que lle gustan as obras de acción.


Damián Botana Otero (4º ESO)

Andel de Libros (XV): Morning Star, de Xosé Miranda



Para min, a mellor parte non foi o final, senón que foi cando a gavela de Lázaro estaba asaltando a casa do cura, e despois o Xudas e o Valente intentaron violar a Helena, porque nese momento Lourenzo fartouse e armouse de valor para pegarlle un tiro ao Valente, un golpe na cabeza ao Xudas e marchar coa moza.

Realmente non faría ningún cambio, ao contrario, gustoume moito cando insultaban e dicían palabras feas porque fai que a historia pareza máis orixinal que se dixesen palabras cultas, xa que mostran como era realmente os asaltos da época. Paréceme un final feliz, e a min gústanme máis os tráxicos, pero aínda así gustoume moito o libro.

O único que non me gustou nada da historia, foi o nome de Lázaro, xa que como Lourenzo e Lázaro comezan pola mesma letra custoume distinguilos ao principio.

O libro era bastante sinxelo de entender, empregaba linguaxe sinxela. Eu  recomendaríalle este libro a xente de 13 ou 14 anos, porque non ten ningunha dificultade con respecto á lectura.

Marcos García López (4º ESO)

Este libro gustoume bastante, ademais está dentro dos meus libro preferidos, xa que me pareceu moi entretido e divertido á vez, polas diferentes cousas que lle pasan aos personaxes, tanto aos principais coma os secundarios. E pareceume que a historia está ben pensada e ben escrita, xa que entretén ao longo de toda a historia, mentres o estás lendo. 

O final que escolleron para el tamén me parece que é o aceitado. Non lle cambiaría nada, deixaríao tal e como está escrito. Para min o mellor momento do libro, e o máis importante é cando Lourenzo e Tomás conseguen escapar con vida e ao mesmo tempo logran recuperar o tesouro ao cal lle tiñan tantas ganas, xa que parecía que non o ían recuperar, pero deunos unha sorpresa.

E a linguaxe que escolleron enténdese todo a perfección, non é para nada difícil de ler e calquera o pode ler sen dificultade.

Adrián Brea Martínez (4º ESO)


Este libro non me gustou en absoluto, xa que libros así hai moitos. Tratan de involucrar ao lector na historia, pero non o conseguiron xa que son escasos os diálogos entre os personaxes principais, só falan nos momentos cruciais da historia. Non me gustou porque é unha imitación dos típicos libros de piratas e tesouros.

O desenvolvemento do libro é rápido nalgunhas partes e lento noutras. A min gustoume a forma en que finalizou o libro, pero se fora eu o lector, deixaría un final aberto. 

A portada do libro que eu collín era diferente da orixinal, pero me gustou moito debido ao toque que lle dá a portada en branco e negro. 

O seu vocabulario é fácil de entender agás algunhas palabras ou expresións feitas, pero este libro recomendaríallo moito aos lectores aventureiros aos que lles gusta intriga de saber se os protagonistas conseguen o tesouro.

Yago Rey Viqueira (4º ESO)

Andel de Libros (XIV): O porco de pé, de Vicente Risco



O autor deste libro é Vicente Risco e esta é unha das súas obras mais emblemáticas e coñecidas. Este libro a min persoalmente gustoume moito porque é unha crítica de como estaba antes a sociedade, calquera podía chegar ao poder, os campesiños vivían de mala maneira e os ricos facían o que querían cos cartos e coas leis. 

Aínda que me gustou bastante é un pouco difícil de entender e non é porque teña vocabulario complicado, é porque está escrito como se escribía antes, con moitos dialectalismos, hipergaleguismos, etc. Tamén hai moitos personaxes e iso fai que envurulle un pouco pero aínda así é moi entretido.

E como engancha  a partir das dez primeiras páxinas acábase de ler moi rápido. A parte que mais me gustou foi a última páxina porque o final é moi inesperado por iso animo a xente a ler este libro. 

Este libro recomendaríallo á xente que lle gusten os libros de crítica e que ao mesmo tempo sexan graciosos ou teñan retranca.

José Luís Mirás Otero (4º ESO)

Gustoume moito o libro O porco de pé porque é moi fácil de ler, xa que non ten un vocabulario difícil nin unha trama complicada. 

Na miña opinión a historia que conta é moi curiosa, pero creo que si pasa na realidade: mentres que unha persoa que non ten ambición ou ningún talento chega á cima, mentres que outra persoa que se esforza e ten talento vive por baixo do nivel que se merecería. 

O meu momento favorito foi cando o Conde lle día ao seu fillo con todo o tacto e a delicadeza que pode, que xa non pode seguir saíndo coa filla de Don Celidonio e este lle contesta dunha maneira un pouco graciosa, como se non lle importara nada.

Non cambiaría nada desta historia, agás que tivera un final aberto para así ter unha segunda parte. 

Recomendaríalle esta obra ás persoas ás que lle gustase o humor un pouco negro (xa que hai un pouco neste libro) e os libros curtos.

Olaya Dubra Boquete (4º ESO)

Andel de Libros (XIII): Pensao nao, de Anxo Angueira


Pensao nao. Anxo Angueira. Xerais

Este é un libro que me gustou moito, mais penso que ten un vocabulario difícil, posto que na miña opinión é demasiado específico no referido ao campo. 

Penso que reflicte moi ben o que senten os personaxes ao final do libro, a desesperación cando os franquistas toman o control da aldea de Sernanselle, unha aldea que resistiu moito. 

O meu momento preferido do libro é cando xa ao final as nais de Ramón e de María lle ditan á nada (como se lle ditara a súa filla , quen normalmente escribe o que súa nai lle di) a carta na que xa non lle pide a Ramón que volva, coma sempre o fixo, senón que lle di que non se lle pase pola cabeza volver a Sernanselle, pois este xa non é un lugar seguro. 

Só cambiaría unha cousa en todo o libro, que o vocabulario non fose tan específico, xa que así máis xente podería entendelo e acabaría gustándolle moito, pois o argumento é moi emocionante e está moi ben desenvolto.

Olaya Dubra Boquete (3º ESO)

viernes, 16 de diciembre de 2016

Andel de Libros (XII): Galván en Saor, por Darío Xoán Cabana


Este libro gustoume porque mestura moi ben os relatos da Galicia antiga cos da Galicia moderna, así como as aventuras e o amor.
Non houbo personaxes que non me gustasen. Para min cada un ten as súas partes boas e as súas partes malas, como todo o mundo. A parte que máis me gustou foi o capítulo final, cando Galván sobrevoa o pobo no que estivo mentres non comeza a loita final polo reino de Artur.
Recoméndollo ás persoas que lle gusten os libros que traten as lendas do Rei Artur e o seu Reino, e tamén que mesturen o amor e a aventura. 
É un libro moi faciliño de ler, só hai unhas poucas palabras que poden resultar raras, difíciles á hora de ler, pero case ningunha. Pareceme un libro bastante apropiado para o curso no que estamos, 4º de ESO, xa que fala cousas que non son nin para nenos pequenos, nin para xente adulta.
Finalmente darlle a noraboa a Dario Xohán Cabana por esta obra que está moi ben feita e moi ben lograda tamén.
Samuel Vieites Abelenda (4º ESO)

jueves, 15 de diciembre de 2016

Andel de Libros (XI): A esmorga, de Eduardo Blanco-Amor



A esmorga é un libro na miña opinión cun vocabulario difícil, xa que usa moitos dialectalismos e palabras que son antigas e que eu polo menos non coñezo.

Pero a historia paréceme bastante divertida a pesar do final que te deixa algo fóra do sitio, xa que non te esperas o que pasa ao remate cando o Milhomes mata ao Bocas, e máis adiante despois de declarar, Cibrán suicidase. 

O que menos me gustou foi o principio do libro xa que se atopa Cibrán declarado nos xulgados e non sabes o que pasa ata que comeza a falar de cando foron é taberna. E o que máis me gustou foi cando foron para o pazo e alí comezaron a beber e facer burlas. Tamén me gustou e me fixo moita graza os insultos que se facían entre eles, os insultos son como moi galegos e cunhas expresións con moita retranca que fai deses momentos nos que se insultan uns momentos tremendamente cómicos e divertidos.


Martín González Castro (4º ESO)

Andel de Libros (X): A dúbida, de María Reimóndez


A dúbida. María Reimóndez. Xerais

Penso que é unha boa historia porque quere tratar moitos temas dos que hoxe en día se fala moito. Pero ao mesmo tempo iso paréceme un problema xa que ao ser un libro tan breve non deixa tocar todos os temas a fondo. De feito, parece que a corrupción quede en segundo plano porque lle dá máis espazo aos abusos sexuais.

O momento do libro máis importante para min foi cando poñen a gravación da declaración de Ana, a vítima, pois desde ese momento, Deli non ten ningunha dúbida de que o seu marido, Vicente é culpable. E tamén é o que empuxa á protagonista a buscar máis probas que culpen ao seu marido e así metelo entre reixas.

Pareceume que o libro está ben pero non me gustou moito polo feito de que me resultou aburrido xa que non ten moito diálogo. De todas formas é un libro moi sinxelo de ler e cun vocabulario fácil.

Nerea Portos Balsa (3º ESO)

Este libro é un dos poucos que me custou traballo lelo ao longo de todos os anos que levo lendo, e iso que teño lido libros de historia moito máis doados de ler que este.

A forma de narrar a historia é estraña. Case non hai diálogos, algo frustrante, coma se todo o que acontece, ou a maioría dos feitos, tiveran lugar na cabeza da protagonista.

A forma que ten de engadir temas é moi difícil de entender. A autora quere falar de tantas cousas na súa historia, que só acaba mencionándoas e deixando a moitas a un lado, coma se non fosen importantes. Ao mellor se só se centrara nunha sería máis sinxelo de entender e de levar a lectura. Pero desta forma, é case imposible entender o que estás lendo. Cada capítulo comeza dunha forma distinta ao anterior e o final de cada un non enlaza co outro. Iso é algo que tampouco me gusta. Nas miñas lecturas, gústame que cada capítulo enlace dalgunha maneira co anterior e que o final do libro sexa inesperado e xenial. Non podo dicir o mesmo do final deste libro.

O vocabulario é bastante sinxelo, non fai falta ter o dicionario a carón. Isto debería ser un punto a favor na lectura, pero é un detalle tan pequeno que case non axuda nela.

Creo que nunca un libro me defraudou coma este. Esperaba moito máis da súa lectura.

Non me gustou este libro, pero penso que lle pode gustar a alguén, aínda que non sei cara que tipo de lector se dirixe.

Irene Noya González (4º ESO)

viernes, 9 de diciembre de 2016

Andel de Libros (IX): A pomba e o degolado. Fina Casalderrey. Xerais


A pomba e o degolado. Fina Casalderrey. Xerais

É un libro moi entretido xa que a intriga é constante como por exemplo cando Halima lle escribe unha frase a André no encerado para que descifrara o que poñía. Sácalle un pouco de credibilidade tantas mortes e desgrazas xa que non é moi crible que nun libro xuvenil empece a morrer unha persoa detrás doutra. 

O que máis me amola é o cambio de carácter de André para afrontar as perdas como por exemplo a morte de seu avó xa que foi moi forte e para apoiar ao seu compañeiro ao longo da historia como por exemplo na perda de seu pai. 

O único que cambiaría nesta historia é o final porque a diferenza do resto do relato é moi apagado e non hai acontecemento que fagan un final pechado senón que é un final bastante aberto deberían bicarse André e Hamalia para demostrarse o seu amor e así seria máis pechado o final. 

Recoméndolle a lectura a xente que non sexa moi sensible e que lle guste a intriga porque as mortes que hai ao longo do relato dan moita pena.

Carlos Dafonte Rodríguez (3º ESO)

A pomba e o degolado, a min gustoume porque fala dos animais en concreto de todo tipo de aves e de dous cans. Está ben contado só que vaise polas ramas e ás veces non te enteras dalgunhas cousas ata que les unhas paxinas máis.

Tamén trata temas importantes como o acoso, as drogas e o mal comportamento da irmá, a pesar de todo consegue saír do acoso e non entrar nas drogas e tamen consegue seguir sacando boas notas aínda que baixa o redemento para que non se metan con el na escola.

Os momentos máis importantes son cando lle morre o avó a André porque lle conta os seus segredos máis intimos. E cando Halima lle di que ela e a ``Pomba´´ e que ela xa sabía que el era o ``Degolado´´ desde que lera o conto na clase de sociais.

Ten un desenvolvemento rápido e o conto é facil de ler. E o vocabulario é fácil de entender.
Eu recomendaríao porque a pesar de que nas primeiras páxinas tiñame mala pinta enganchoume rápido e tiña curiosidade por ver que pasaba na seguinte aventura.

Martín Dafonte Rodríguez (3º ESO)

Non me gustou o tema do libro do rapaz cunha vida complicada xa que hai moitos así.

Cambiaría o momento no que morre o avó, xa que era un personaxe que me gustaba. Os personaxes que máis me gustan son o avó e Halima, porque lle axudan moito a André e son uns dos poucos que o entenden, e os que menos Beda, Héctor Solla e Raúl Pernas polo que lle fan a André.

Na miña opinión ten un final un pouco “soso” xa que se vía dende o principio que Halima era a Pomba, e ao final hai moitos conflitos que quedan sen resolver, como o do protagonista con Héctor Solla e Raúl Pernas, que o acosaban e o maltrataban.

A pesar de que non me gusta moito o tema o libro en si gústame, porque está moi ben feito e planteada a historia, menos o final que non me gusta.

Ten unha lingua moi fácil de entender, e moi ben redactada.

Recoméndolle este libro a todos os públicos, xa que e divertido e fácil de entender.

Eloy Castro Deus (3º ESO)

Andel de Libros (VIII): A banda sen futuro, de Marilar Aleixandre





O libro pareceume moi bo para formar parte da colección “Fóra de xogo” xa que é moi diferente aos desta colección que lin e tamén moito máis maduro e a idea está mellor pensada, e para a miña opinión pódese sacar unha película.

Para min o momento máis importante é onde o libro fai que te sintas na pel da protagonista, é cando súa avoa lle conta que ten cancro e esta fala con Poch e teñen unha conversa moi interesante sobre a morte que pode facer que moita xente cambie de opinión acerca dela.

O único que cambiaría sería o principio porque parece moi sinxelo, lento e cun argumento demasiado pobre e repetido e tamén cambiaría o momento no que Lidia e ela se fan amigas porque creo que esa parte quedou mal explicada e non encaixa moi ben.

Ten un final moi emotivo e apropiado e ás veces unha linguaxe complexa que non coñezo.

Recoméndolle este libro a persoas de todas as idades, pero especialmente aos máis xoves.

Alba López González (3º ESO)

Este libro gústame moito porque fala de que se rin dunha rapaza pero que ao final se fan amigos dela. 

O momento que máis me gustou ou o máis importante do libro foi cando Lidia se ri de Carlota por estar rapada pero, cando ela toma uns pasteis e colle unha enfermidade, a ela tamén a rapan. Pareceume importante porque despois xa non se ria dela. Unha parte que tamén me gustou foi cando ela lle fala a Poch, Poch é un cantante nun póster e ela fai que lle responda, pero claramente é froito da súa imaxinación, Carlota ten moita imaxinación, grazas a iso axudoulle a soportar as burlas que lle facían no colexio.  

O libro pareceume que tiña vocabulario apropiado pero na miña opinión pareceume un pouco difícil de ler. 

Recoméndolle este libro a xente moza de entre catorce e quince anos, incluso llo recomendaría a xente de entre dezasete e dezaoito anos pero para gustos colores.

Brais Pena Baluja (3º ESO)


Gústame moito esta historia porque pode ser todo real. Curou esa enfermidade tan mala que existe na actualidade que é o cáncer. Namorouse dun rapaz chamado Miguel que non a correspondía pero ao final apareceulle outro rapaz chamado Moncho que a fixo moi feliz e era moi bo. E foron moi felices. 

Ao principio da historia todos os nenos e nenas metíanse con ela pero co paso do tempo fórona acatando polo seu aspecto físico. O final pareceume moi bonito porque Moncho namorouse de Carlota incluso a pesar da enfermidade tan mala que tiña. 

A parte máis importante do relato pera min foi cando Moncho lle dixo que a quería. E o personaxe que máis me gustou foi Moncho que foi moi valente para aceptar a Carlota. 

A lingua do texto é doada de entender pero hai algunha palabra estraña, que non comprendía.

Recomendo esta lectura porque é un libro doado de ler e tamén moi entretido.

Martín Castro Señarís (3º ESO)

Para min o momento máis importante do relato foi cando Miguel foi defender a Carlota das burlas que todos os alumnos e alumnas da escola lle facían a ela e á parte porque a quería moito e lle tiña moito cariño.

Eu se fose o autor deste libro a parte que quitaría sería cando se metían con Carlota porque ela é unha das mellores rapazas do relato, ela é moi amable, cariñosa, sobre todo con Miguel, do cal se namorou del cando o defendeu de todos os alumnos e alumnas da escola que se estaban burlando dela.

Nesta narración a linguaxe non ten moita complicación porque se entende moi ben e á parte esta moi ben redactado.

Eu este libro recomendaríallo a lectores ou lectoras aos que lles guste por unha parte todo o que está relacionado co amor e iso dáse entre Carlota e mais Miguel, e pola outra parte o das burlas, para que cando lean este libro os que fixeron mofa de alguén reflexionen sobre este tema e isto dáse cando se burlan de Carlota.


Alejandro Vásquez Fernández (3º ESO)